Naghahanap ka pa ba ng kakaibang lugar dito sa Pilipinas? Hayaan mong ipakilala ko sa ‘yo ang lugar na pinagmulan.
Paggising mo sa umaga, nagkalat na ang mga batang naglalaro ng tumbang preso sa kalsada. Walang pakialam matamaan ka man ng tsinelas na binabato nila (mukha ka sigurong ‘lata’). Sa kabilang banda, makikita mo ang mga nanay na walang keme na nakaupo sa kalsada habang minamarkahan ang mga numero na sasabihin ng kumara nila.
“Sa letrang ‘O’, pasko!!!”
Anu daw?
Itatanong mo sa akin kung nasaan ang mga tatay?
Dito ka naman talaga magtataka. Almusal na nila ang maglatag ng mesa sa kalsada. At ‘pag all set na, e ‘di tagay na! Dito mo maririnig ang mga kuwentuhang walang humpay, mga hindi magpapatalong karanasan ng mga magkumpare na tila kulang na lang ay isulat sa kasaysayan ng bansa.
Hindi na ako magtataka kung ganitong uri din ang magiging kinabukasan ng mga batang kasalukuyan ngayong naglalaro ng tumbang preso.
Sa gabi naman ay maalimpungatan ka ng ingay mula sa kapitbahay mong mag-asawa na nag-aaway. Habang ikaw ay dudungaw pa lang sa bintana upang tingnan kung ano ang nagaganap, makikita mo ang iba mo pang kapitbahay na nauna nang mag-tune in sa dramang nagaganap. Mag-ingat ka lang sa mga lumilipad na bagay.
Paglabas mo ng bahay upang pumasok sa opisina, bagong ligo, fresh na fresh at ang ganda pa ng get-up mo, ay humanda ka na lang na mabuhusan ng isang batyang tubig mula sa katatapos pa lang na magbanlaw mong kapitbahay. Magugulat ka siyempre, at magugulat din siya. Sa gulat niya, hindi man lang siya nakapag-sorry sa iyo. Galit nag alit kang bumalik sa bahay niyo upang magpalit ng nasayang mong get-up. At sa sandaling tumapat ka uli sa bahay ng kapitbahay mong iyon, sisigaw ka ng, “Oi, may dadaan ah!” At yun na ang gagawin mo sa araw-araw na pagdaan mo dun.
Pagsakay mo sa jeep, medyo masanay ka na lang kung bigla kang masasapak ng mabahong amoy ng katabi mo. Sinasabi ko sa ‘yo, natural yan. Kung magrereklamo ka, mag-taxi ka. Hahaha. Idagdag mo pa ang driver na naninigarilyo habang binabasa mo ang nakapaskil na sticker ng MMDA na “This is a smoke-free vehicle”. Mapapasabi ka na lang sa sarili mo ng “weh?”.
Sa gitna ng inyong paglalakbay, magugulantang ka na lang dahil biglang may sisigaw ng “holdap ‘to, walang aalis! Akina lahat ng cellphone!” Aba, at may pilian talaga dito? Cellphone lang ang gusto? Hindi pwedeng iba? Hahaha. Ang masaklap dun, ikaw na mas bata pa at maliit sa mamang yun ay nagpapakahirap magtrabaho samantalang siya ay anlaki-laki ng katawan ay nagnanakaw ng pinaghirapan ng iba.
Tuwing linggo ay magigising ka sa ingay ng mga kalalakihan na sumisigaw ng magkahalong “Pula, pula, pula!” o ‘Puti, puti, puti!” At mga bandang tanghali ay nagkalat na ang mga balahibo ng manok at may inuman na naman sa kapitbahay.
Sa labas din, madalas kang makakita ng mag-syotang naghahalikan. Para kang nanonood ng foreign movies na hayup kung magtukaan pero local lang ang mga characters. Kaya medyo may pandidiri kang mararamdaman. Hehe.
Ganito lang kapayak, kasaya, kagulo, kasakit ng ulo ang buhay sa aming lugar. Kapag nasanay ka na, ayos na. Kapag hindi, e di umalis ka. Ganun lang ang logic. Haha XD
Tuloy po kau sa makasaysayang lungsod ng Kalookan!
