Mithi

Naglalakad siya sa gitna ng kabulukan ng gubat.
At naglakad ng naglakad.
At naglakad.
Hanggang sa marating niya ang dulo ng kasula-sulasok na lagusan.
Lagusan patungo sa simula at hangganan.
Sandaling nag-isip ang kumag.
Kung siya’y magsisimula ulit,
o tapusin na ang kanyang takbuhin.
Medyo mahaba na rin ang kanyang nilakbay.
Pagod na ang mumunti niyang mga binti at paa
Na hindi na rin niya makilala sa kapal ng alikabok
na kumapit sa kanyang paa.
Tahimik ang paligid.
Hanggang sa ibinulong ng hangin sa kanyang mga tainga
Ang kasagutan.
At siya’y huminga ng malalim.
Lumunok ng kaunting laway
At inihakbang muli ang pagal ng mga paa
Upang muling magsimulang maglakbay.

Wala. Pero. Marunong. Malamang.

Wala siyang kwenta.

Wala siyang benta.

Wala siyang singkwenta.

Wala siyang sisenta.

Wala siyang sitenta.

Pero mukha siyang artista.

Pero mukha siyang aktibista.

Pero mukha siyang peryodista.

Pero mukha siyang dentista.

Pero mukha siyang rakista.

Marunong ba siyang kumanta?

Marunong ba siyang mag-gitara?

Marunong ba siyang tumawa?

Marunong ba siyang magsaya?

Marunong ba siyang magsalita?

Malamang kilala mo siya.

Malamang kilala ka niya.

Malamang kapatid mo siya.

Malamang nakasalubong mo na siya.

Malamang kaibigan mo pa siya.

Ang post na walang kwenta

Maraming dapat ikuwento, yung mga mahihinhin na babae na nag-away sa LRT, yung katabi mong nagyoyosi sa jeep, o yung katabi mong dumura sa bintana ng bus na ordinary, yung kundoktor na nagtatanong kung estudyante ka ba, eh kitang-kita naman na naka-uniform ka…parang tanga di ba? Haha. Pwede mo rin namang isama sa kwento ang nakakaasar na LRT na laging nag-ha-hang tuwing malapit na yung station na binababaan mo, or worst, mag-code red ng isang oras na nasa loob ka ng tren.

Nakakatawa rin ang mga pasahero ng jeep na tuwing may sasakay ay uusog sila hanggang sa mapunta na sa dulong-dulo ang bagong sasakay. Ewan ko ba kung anong meron sa dulo ng jeep bakit hate na hate nila dun, bukod sa ikaw ang nakatokang mag-abot ng pamasahe, may kakaen ba sau ng buhay dun?

Puwede mo rin namang isama sa usapan ang mga ka-officemate mo na naka-head set na nga ay dinig mo pa rin ang pinakikinggan nila, kaya kapag may request ka eh hindi nila marinig, kabadtrip diba?

Mabentang-mabenta din naman ang mga kaibigan mong adik sa Restaurant City, Farmville, Barn Buddy at Sims. (kala mo xa hindi…haha) talamak ang nakawan sa mga tanim na nagiging dahilan pa ng pagkasira ng maraming pagkakaibigan, dapat i-ban yan! Hehe…

Ano pa ba?

Ako, inaabangan ko yung bagong “Tulaan sa Tren” na ipapaskil sa LRT. Nakakawala din kasi ng pagkabagot ang pagbabasa ng mga banat lalo na kung sa kailaliman pa ng Earth hinugot ang mga salita.

Nakakatawa din ang mga barker (Soria! Soria! Isa na lang!) na walanv pagod na isinisigaw ang ruta ng jeep na pinaglilingkuran nila. At sa kalagitnaan ng pagsigaw nila ng ‘Divisoria’ ay ang pagtatanong ng isang pasahero ng “Kuya, Divisoria?” (sarap sigawan ng, ate, tanga ka ba?!) hehe.

Sarap ding kutusan ang mga sidewalk vendors na walang habas sa pagtsi-tsismisan habang lawit na ang dila mo sa kakasigaw ng, “ATE! MAGKANO SA PONKAAAAAAAAAAN?!!!

Haaaaaay, nakakapagod talaga yung isang yun.

The one million dollar question?

Will you marry me?

Well, I just witness a “will you marry me?” moment. Later I have realized, it’s just a show. At first, there’s this lively magician who keep on doing tricks and amazing the crowd. Until he asked for a volunteer from the crowd. I, uhm, want to volunteer, but there’s a certain rule for anyone who want to volunteer, he must be ‘guwapo’ daw, and duh, I’m not that kind.

Waiting what’s next to be done, the magician then ask the ‘guwapo’ volunteer to wear a ventriloquist mask, and I find it more amazing than the usual ventriloquist man that we used to have (ung tipong halata na ung magician talaga ang nagsasalita before? It’s different from that).

After the ventriloquist show, he then asked the ‘guwapo’ if he do have a girlfriend. And sure he have. The magician then asked the girlfriend to step up on stage to join her boyfriemd for another set of magic tricks.

He then get his magic bag and told the ‘guwapo’ to say the magic word. And he said, ‘I Love You’ to the girl. And that’s the magic word. The magician asked the girl to get what’s inside the bag. And amazed that she was, she got an engagement ring!

She then give the ring to the guy and the guy knelt to the floor and aim for the big ‘YES!’ of his girl. I was really in tears until the couple dance and I realized, it was only a show. Ampf.

CNN Hero ka ba?

Minsan ko ng narinig, ang bawat isa daw ay sisingilin sa sarili nating kasalanan, at hindi sa kasalanan ng ating mga magulang o ng sino mang Poncio Pilato sa daan. Basta, yun na!

Subukan mong saluhin ang kasalanan ng iba, nakakaasar diba? Lalo na kapag alam mo naman na wala kang kasalanan. Biglang tinanong ng boss mo kung nasaan yung @#&%$* ganito ganyan, at wala kang nagawa ng walang anu-ano ay napabaling sa iyo ang tingin ng lahat ng ka-opisina mo na parang hiniling mo na lang sa kanila na “Putek turo niyo na lang kaya ako?!”

Naniniwala ako na marami sa mga nakakulong ay wala talagang kasalanan. Naranasan ko na yan eh. Teka, hindi pa ako nakulong ah? Ang sinasabi ko eh, naranasan ko ng maituro at mamura ng dahil sa kasalanan ng iba.

Ang sarap isipin na minsan, kapag ang isang taong malapit sa iyo ay naiipit sa isang sitwasyon na tipong ikakawala ng career niya, ay darating ka at tulungan siya, feeling mo bayani ka, parang si CNN Hero Sir Efren Peñaflorida. Kaso when the time comes (putek! wag ka na mag-english please?!) na ikaw naman ang naiipit, makikita mong walang tumatakbo sa likod mo para tulungan ka. Ang lahat ng mata ay nakatitig lang sa iyo na parang lalo ka pang idinidiin. Kawawang bata. Tsk, tsk.

Kaya ang advice ko sa inyo, wag kasi kayong masyadong mabait. Wag kayong receive ng receive, este, wag kayong masyadong tiwala. Yun na.

Namimiss ko na si Papa Jack. Ang totoo, masama ang loob ko ngayon. Gusto ko sanang makausap si Papa Jack at mag confess sa kanya. Hindi ito wild or true love, teka, tumatanggap po ba siya ng true life confession ate Janice? Hehe. Kasi pag kay Papa Jack ako nag-confess, matatawa na ako, matututo pa ako. O di ba? Bongga?!!

Pacman sa Mall of Asia

Napalaban si Pacman. Pero this time, ndi sa sapakan, kundi sa kantahan.

Nakapuwesto na ang kumag, dala ang videocam ng boss niya, dahil nautusan siyang i-dokumento ang buong moment na iyon.

“Ganda ng puwesto ko, ayos na toh, siguradong magandang anggulo ang makukuha ko.” Wika ni adik sa sarili.

Dumating na ang oras, nasa mga pintuan na ang pambansang kamao. Nagkagulo na ang mga tao, (malamang) at si kumag? Ayon, nasagasaan ng mga fans. Sukat ba namang humarang sa red carpet? Haizt.

Pero in fairness naman sa kanya, nakuhaan niya ng maayos ang bigote ni Pacman.

Yun na nga. Nung medyo naka-recover na siya at naalala na niya kung sino at nasaan siya, dali-daling tumakbo ang gaga sa lugar kung saan nagpunta ang lahat.

Here comes the new challenger.

“Putek!” ang sabi niya sa sarili. Nakita niya kasi na nakaharang na ang mga tao sa entrance at maraming guwardiya at bouncing bouncers ang nakaharang.

“Go sa-go!”

Hala, tuloy pa rin ang kumag. Sumingit siya sa mga singit (anu daw?) basta, wag kang magulo, ayun, hanggang sa makarating siya sa mga guwardiyang magkakahawak kamay. May relasyon kaya sila? Hmmm.

Lumusot siya sa ilalim ng mga kamay ng mga bading na guwardiya. Buti na lang at hindi siya nasapak ng mga baktol nila. Kaboom! Sinita siya nung isa, “miss, bawal jan,” buti na lang at nakilala siya nung isa, “ay, si ma’am yan!” azteeg, pinapasok na ang gaga.

Malaya na siyang nakapag-video sa loob. Naging pambansang singer si pambansang kamao. Hekhek.

Sumigaw ang Pinoy, [hoy!] ang lahat ng Pinoy, [hoy!] uto-utong sigaw ng mga tao. Ang totoo, pati si kumag ay makikitang nakikisigaw sa madla.

Mainit ang intriga sa pambansang kamao dahil sa isang Krista Ranillo. Kaya naman sa gitna ng palabas ay mapapansin na pinaakyat si Jinkee sa entablado upang maki-sing along sa kanyang kabiyak. With matching lips to lips (tinakpan ni adik ang mata niya dahil censored daw ito)

Katy Perry Rocks at SM Mall of Asia!!! Azteeeeg…!!!

Shitness…Katy Perry really rocks for relief!
It’s the fourteenth of November and we are all waiting for 8pm. I missed the performance of our very own Mr. Arnel Pineda and Jed Madela because of…uhm..nevermind. I’m still thankful for the moment.

Haizt…namumutla na ako kaka-english…!! Peste…(Sino ba naman kasi ang maysabing mag-eenglish ka jan…! Adeeek…!!

Nagmistulang reunion na rin namin yun. Ang mga kaibigan kong kahapon lang nagtext sa akin dahil nga may concert ni Katy. Hmm…may naamoy ba kaung kakaiba…? Pwes hindi ako yung umutot noh…!

Alas kuwatro pa lang ng hapon eh nandun na daw sila. Nagtext ako na magligalig muna sila sa mall (…oooops…) para hindi naman sila mainip habang hinihintay nila ako. Maunawain naman ang mga mokang…(hekhek…peace mga parekoy!) kumain muna sila sa McDo. Kea aun, malaya akong nakapagmonitor ng 7-11…(ooooops ulit).

Pagkatapos nun, may isa pa akong inasikaso na event, (anuvaaaaah….!) bago ko sila tuluyang na-entertain…well, bisi ang lola mo, kaya later na muna ang keme…kumain kami sa (censored, baka masyadong sumikat ang restaurant…harhar…) Xempre, hindi mawawala ang kwentuhan naming mga batang hindi nag-eyeball ng mahigit isang taon. Anjan yung walang kamatayang tanungan kung magkano ang sahod, kung nakailang bf, (well, in our case, aq pa lang ang may boyfriend…kabooom…!)

Dame, dameng kwento. Anjan yung sapilitang nagresign dahil sa kagagahan. Mag-swipe ba naman ng ndi nia ID…? hekhek…peace pare, wag kasing maxadong mabait…!! Anjan yung hindi na umalis dahil malaki na ang sinasahod (at take note, despite of the fact na malaki nga ang sinasahod ng babaeng ito, hindi man lang kami nilibre sa Starbucks…!! anlufeeeet…!!) Hmpf…well, masama talaga ang loob ko…haha…anjan ang mga taong nananatili pa ring humble. Kaineeeeeees……..! Bakit ako kyut lang…?!! Hmpf.

As a whole, masaya naman. Kahit saglit lang kami nagkakwentuhan. Masaya sana kung out of town, swimming, or Disneyland noh? Hmm…Kailan kaya yun?

ang pagbabalik….tenenentenentenententen..!

andami-dami kong gustong ikwento sa inyo…

-yung naging buhay ko mula nung magresign ako sa call center,
-nung matanggap ako dito sa *toot* (censored) at maging isang bangag na marketing personnel.
-yung araw-araw na pagsakay ko sa lrt na imbis na maging maaga ako sa opisina eh nagiging dahilan pa ng pagka-leyt ko..!! badtreeeeep…!!
-yung araw-araw din na pagsakay ko sa bus at yung minsang pagsakay ko sa ordinary na bus na naging most unforgettable moment ko pa..!! puteeeek..!!
-yung gabi-gabi kong pag-uwi ng gabing-gabi at ang pakikipagsapalaran ko sa mga adik…wah-tah..!!
-ang pakikisalamuha ko sa mga kinikilala natin sa mudong ito katulad ni congressman ben 10, mayor danny phantom, vice president avatar aang, at sumali pa pala si TK! hekhek…

haizt…i’l keep you posted guysz…!!
kwentuhan ko kayo…

English…this time…

Nakakalungkot. Nung nakita ko kung kailan pa ang huling post ko sa sarili kong mundo, nalulungkot ako. Parang itong isang ito.

———————————————————————–

He tried his best. But no one noticed.
He stayed calm, even though the situation is so irritating.

He only wants to be somewhere close, to be somebody’s company.
But it seems like he doesn’t fit.

In fact, he allow them to make him look STUPID.
Yes, I have seen him cry, hear him weep, afar from the crowd.
Far from the eyes of the people who keeps on belittling his ability.

He’s also a man. Vulnerable to the words that those people speak of him.
He tried to be strong, but those words…looks like those hurting words damage his system.

He kept on asking ‘why?’ but there’s no answer.

I pity him. But that’s not what I think he needs now.

He needs a friend. Someone who can appreciate his simple talents and help him hasten his craft.

Someone who will laugh with him of how bullshit he was, but give advice afterwards.

Someone who will not treat him as a man, but a person who also commit mistakes.

Someone who will accept him, no matter how stupid he become.

Well in fact, we have our own faults and stupidity.

We all, have undergone and still undergoing through what this ‘man’ that I am talking about is experiencing at this moment.

And I hope, after we have experienced this, we all become that ’someone’ who will help that ‘man’ to stand up despite every fall.

One last day…

Looks like the weather weeps with me (or with Madam Cory?) I dunno.

It’s my last day at the office and I tried to be happy for them to bounce back the positive energy. And I can feel from them that they will truly miss a person like me. (who am I BTW? Harhar)

I received a SpongeBob stuffed toy from one of my closest friends on our team. I was kinda overwhelmed than sad, because I feel the love, plus the effort. I really appreciate that.

My first KFC snackbox, and strawberry banana krushers, a goodbye treat from one of my ‘ate’s’ at the office. I almost took a picture of it. So even though I didn’t keep the box of it, I can still keep the memories of it to be treasured and remembered.

I really don’t want moments like these—goodbyes.

I will really miss them all. The laughter, the tears, the struggle, and even the most stressful moments that we’ve encountered in the office. The never ending talks and chats, and our rebuts and comments from the so-so persons in the office (well, I think that’s a natural scenario). The different styles that we invent just to steal a nap, how we escape from tiring tasks and requests, duh, I will really miss those parts.

Well. All will grow, change and must move on. So do I. I will really miss you comrades!

As for now, goodbye seems to be the hardest word. But I’m still here. Alive and kicking. I just transferred, but I still persists.