Pacman sa Mall of Asia

Napalaban si Pacman. Pero this time, ndi sa sapakan, kundi sa kantahan.

Nakapuwesto na ang kumag, dala ang videocam ng boss niya, dahil nautusan siyang i-dokumento ang buong moment na iyon.

“Ganda ng puwesto ko, ayos na toh, siguradong magandang anggulo ang makukuha ko.” Wika ni adik sa sarili.

Dumating na ang oras, nasa mga pintuan na ang pambansang kamao. Nagkagulo na ang mga tao, (malamang) at si kumag? Ayon, nasagasaan ng mga fans. Sukat ba namang humarang sa red carpet? Haizt.

Pero in fairness naman sa kanya, nakuhaan niya ng maayos ang bigote ni Pacman.

Yun na nga. Nung medyo naka-recover na siya at naalala na niya kung sino at nasaan siya, dali-daling tumakbo ang gaga sa lugar kung saan nagpunta ang lahat.

Here comes the new challenger.

“Putek!” ang sabi niya sa sarili. Nakita niya kasi na nakaharang na ang mga tao sa entrance at maraming guwardiya at bouncing bouncers ang nakaharang.

“Go sa-go!”

Hala, tuloy pa rin ang kumag. Sumingit siya sa mga singit (anu daw?) basta, wag kang magulo, ayun, hanggang sa makarating siya sa mga guwardiyang magkakahawak kamay. May relasyon kaya sila? Hmmm.

Lumusot siya sa ilalim ng mga kamay ng mga bading na guwardiya. Buti na lang at hindi siya nasapak ng mga baktol nila. Kaboom! Sinita siya nung isa, “miss, bawal jan,” buti na lang at nakilala siya nung isa, “ay, si ma’am yan!” azteeg, pinapasok na ang gaga.

Malaya na siyang nakapag-video sa loob. Naging pambansang singer si pambansang kamao. Hekhek.

Sumigaw ang Pinoy, [hoy!] ang lahat ng Pinoy, [hoy!] uto-utong sigaw ng mga tao. Ang totoo, pati si kumag ay makikitang nakikisigaw sa madla.

Mainit ang intriga sa pambansang kamao dahil sa isang Krista Ranillo. Kaya naman sa gitna ng palabas ay mapapansin na pinaakyat si Jinkee sa entablado upang maki-sing along sa kanyang kabiyak. With matching lips to lips (tinakpan ni adik ang mata niya dahil censored daw ito)

Katy Perry Rocks at SM Mall of Asia!!! Azteeeeg…!!!

Shitness…Katy Perry really rocks for relief!
It’s the fourteenth of November and we are all waiting for 8pm. I missed the performance of our very own Mr. Arnel Pineda and Jed Madela because of…uhm..nevermind. I’m still thankful for the moment.

Haizt…namumutla na ako kaka-english…!! Peste…(Sino ba naman kasi ang maysabing mag-eenglish ka jan…! Adeeek…!!

Nagmistulang reunion na rin namin yun. Ang mga kaibigan kong kahapon lang nagtext sa akin dahil nga may concert ni Katy. Hmm…may naamoy ba kaung kakaiba…? Pwes hindi ako yung umutot noh…!

Alas kuwatro pa lang ng hapon eh nandun na daw sila. Nagtext ako na magligalig muna sila sa mall (…oooops…) para hindi naman sila mainip habang hinihintay nila ako. Maunawain naman ang mga mokang…(hekhek…peace mga parekoy!) kumain muna sila sa McDo. Kea aun, malaya akong nakapagmonitor ng 7-11…(ooooops ulit).

Pagkatapos nun, may isa pa akong inasikaso na event, (anuvaaaaah….!) bago ko sila tuluyang na-entertain…well, bisi ang lola mo, kaya later na muna ang keme…kumain kami sa (censored, baka masyadong sumikat ang restaurant…harhar…) Xempre, hindi mawawala ang kwentuhan naming mga batang hindi nag-eyeball ng mahigit isang taon. Anjan yung walang kamatayang tanungan kung magkano ang sahod, kung nakailang bf, (well, in our case, aq pa lang ang may boyfriend…kabooom…!)

Dame, dameng kwento. Anjan yung sapilitang nagresign dahil sa kagagahan. Mag-swipe ba naman ng ndi nia ID…? hekhek…peace pare, wag kasing maxadong mabait…!! Anjan yung hindi na umalis dahil malaki na ang sinasahod (at take note, despite of the fact na malaki nga ang sinasahod ng babaeng ito, hindi man lang kami nilibre sa Starbucks…!! anlufeeeet…!!) Hmpf…well, masama talaga ang loob ko…haha…anjan ang mga taong nananatili pa ring humble. Kaineeeeeees……..! Bakit ako kyut lang…?!! Hmpf.

As a whole, masaya naman. Kahit saglit lang kami nagkakwentuhan. Masaya sana kung out of town, swimming, or Disneyland noh? Hmm…Kailan kaya yun?

ang pagbabalik….tenenentenentenententen..!

andami-dami kong gustong ikwento sa inyo…

-yung naging buhay ko mula nung magresign ako sa call center,
-nung matanggap ako dito sa *toot* (censored) at maging isang bangag na marketing personnel.
-yung araw-araw na pagsakay ko sa lrt na imbis na maging maaga ako sa opisina eh nagiging dahilan pa ng pagka-leyt ko..!! badtreeeeep…!!
-yung araw-araw din na pagsakay ko sa bus at yung minsang pagsakay ko sa ordinary na bus na naging most unforgettable moment ko pa..!! puteeeek..!!
-yung gabi-gabi kong pag-uwi ng gabing-gabi at ang pakikipagsapalaran ko sa mga adik…wah-tah..!!
-ang pakikisalamuha ko sa mga kinikilala natin sa mudong ito katulad ni congressman ben 10, mayor danny phantom, vice president avatar aang, at sumali pa pala si TK! hekhek…

haizt…i’l keep you posted guysz…!!
kwentuhan ko kayo…

English…this time…

Nakakalungkot. Nung nakita ko kung kailan pa ang huling post ko sa sarili kong mundo, nalulungkot ako. Parang itong isang ito.

———————————————————————–

He tried his best. But no one noticed.
He stayed calm, even though the situation is so irritating.

He only wants to be somewhere close, to be somebody’s company.
But it seems like he doesn’t fit.

In fact, he allow them to make him look STUPID.
Yes, I have seen him cry, hear him weep, afar from the crowd.
Far from the eyes of the people who keeps on belittling his ability.

He’s also a man. Vulnerable to the words that those people speak of him.
He tried to be strong, but those words…looks like those hurting words damage his system.

He kept on asking ‘why?’ but there’s no answer.

I pity him. But that’s not what I think he needs now.

He needs a friend. Someone who can appreciate his simple talents and help him hasten his craft.

Someone who will laugh with him of how bullshit he was, but give advice afterwards.

Someone who will not treat him as a man, but a person who also commit mistakes.

Someone who will accept him, no matter how stupid he become.

Well in fact, we have our own faults and stupidity.

We all, have undergone and still undergoing through what this ‘man’ that I am talking about is experiencing at this moment.

And I hope, after we have experienced this, we all become that ’someone’ who will help that ‘man’ to stand up despite every fall.

One last day…

Looks like the weather weeps with me (or with Madam Cory?) I dunno.

It’s my last day at the office and I tried to be happy for them to bounce back the positive energy. And I can feel from them that they will truly miss a person like me. (who am I BTW? Harhar)

I received a SpongeBob stuffed toy from one of my closest friends on our team. I was kinda overwhelmed than sad, because I feel the love, plus the effort. I really appreciate that.

My first KFC snackbox, and strawberry banana krushers, a goodbye treat from one of my ‘ate’s’ at the office. I almost took a picture of it. So even though I didn’t keep the box of it, I can still keep the memories of it to be treasured and remembered.

I really don’t want moments like these—goodbyes.

I will really miss them all. The laughter, the tears, the struggle, and even the most stressful moments that we’ve encountered in the office. The never ending talks and chats, and our rebuts and comments from the so-so persons in the office (well, I think that’s a natural scenario). The different styles that we invent just to steal a nap, how we escape from tiring tasks and requests, duh, I will really miss those parts.

Well. All will grow, change and must move on. So do I. I will really miss you comrades!

As for now, goodbye seems to be the hardest word. But I’m still here. Alive and kicking. I just transferred, but I still persists.

Too much lives taken this 2009

Whew. Another lost. Goodbye First women President of the Philippines, Pres. Corazon C. Aquino.

As we can still remember, at the start of 2009, we were stunned by what happened to Marky Cielo, at the last month of 2008, welcoming the year of 2009.

Gone too soon, we’ve lost a great artist and a trailblazer in the Philippine Rap Community, in the person of Master Rapper, Francis Magalona.

Then, the whole world mourns with the shocking and abrupt death of the King of Pop, the legendary Michael Jackson. And also one of the Charlie’s Angels, resting just hours before Macko Wacko passed away.

After that, a great pillar in the showbiz industry also died an unexpected death, just like what the King of Pop suffered from—heart attack, goodbye to Sir Douglas Quijano.

And now, after a year of battling from the traitor disease, she finally threw the white flag and now peacefully rests with the presence of Our Creator. Let’s pray for the repose of the soul of our dear Women President, Corazon Cojuangco Aquino.

I don’t wanna ask who will be next. All I can do is pray and hope for the recovery of those who survived by their lost.

At sinasabi ko sa iyo, ‘yung pantao lang!’

Buti na lang hindi nakikita yung nginig sa text nitong tinatayp ko ngayon. Dahil kung nagsusulat ako,malamang nanginginig pati letters ko.

Anlamig dito sa quadrant namin.

Kinausap ko na si kuyang guard, ang may authority sa pagpapalakas at pagpapahina ng aircon, tungkol sa kalagayan naming dito.

‘Kuya, ‘yung level lamig na pantao lang, hindi kami polar bear.’

Naintindihan niya naman ang ibig kong iparating. Kaya medyo nakapagtrabaho kami ng walang jacket at hindi nanginginig sa loob ng dalawang gabi.

Ngunit…

Tila may memory gap ata si kuya. Nanginginig na naman kasi kami eh. Hindi ko alam kung mukha ba kaming polar bear sa paningin niya. Na may makakapal na balahibo at kayang mag-withstand (WOW!) sa matinding lamig. Haizt…sana naman kuya…sana naman…hinaan mo na ang aircon…!!! Yung pantao lang…!!! grrrrr…..

Gusto mo ‘yooooooooon?!!!

Gusto ko ‘yon!

Grabe. I am in the state of shock.

Actually expected ko na ‘yun. Thanks po talaga kay ate Janisse naging sikat ako for one night. Hekhek…grabe…! I was deeply overwhelmed…!!

As I was listening to True Love Conversations, it suddenly then turned to Wild Confessions. At the start of the program, I was stunned hearing my name…!! As in, grabe…! Natuwa lahat ng nakikinig dito sa office namen…!

Mayflor de Guzman…siguro naman hindi na niyan magsisisi si Nanay na ibinigay niya sa akin yung pangalan na ‘yan (refer to my post, tungkol sa may akda ) naisiwalat sa buong Metro Manila ang maganda kong pangalan. Whew! Nay, you can now have my autograph…\m/

Labyu, labyu Papa Jack…!!! Masyado na po ba akong assuming kung pangarapin kong makita kita? (background music: Pangarap ka na lang ba, o magiging katotohanan pa?)

Papa Jack, isa kang alamat na kahit paulit-ulit kong basahin ay hinding-hindi ko pagsasawaan. Para kang isang litrong Samurai na nagbibigay kulay at buhay sa nakakaboring kong gabi. Oo, Papa Jack, hayaan mong i-touch kita…gusto mo ‘yooooooon?!! Gusto ko ‘yooooooon!!!!!

Whew. Nga pala malapit na ang araw ng aking pagsilang. Isa itong magandang panimula. Imbitado kayong lahat huh…? August 12, huntingin nio po ako, bandang Caloocan, lapit sa boundary ng Malabon, nyak, nyak. Iyon eh kung makita niyo ako…harhar…

Papa Jack, more power to you, your station, and to your program. Ate Janisse, thank you po talaga. Ansaya-saya ko. As in.

Ok na ba? Ok na ‘no? Babay na ba? Babay na ‘no? Babay na siguro ‘no? Hindi pa Papa Jack, magkikita pa tayo…!!! \m/

Madali niyo naman kaming makilala…

Kung may buhay ng gangsta, may buhay din na dapat ikuwento ang mga empleyado sa lumalaking mundo ng BPO (business process outsourcing po yun…)

Marami na tayong nabasang kahalintulad nito na naikalat na rin ng mga kadugo nating blogista sa industriya. Pero sana hayaan niyo akong magkaroon ng sarili kong bersiyon tutal kabilang naman tayo sa demokratikong bansa.

Makikilala natin ang mga kapuso nating nagtratrabaho sa call center sa pamamagitan ng ilang mga tanda. Kung may mga nais pa po kayong idagdag, bukas po ang aking panig sa mga kuro-kuro at pala-palagay. Nakana…tagalog…!!

• Siyempre, malamang, gasgas na ang ValueCare mo kakagamit. Hekhek. Nagpa-brace kana, nagpabunot ng ipin, nagpa-generak check up, at buwan-buwan ka ng nagpapa-x ray. Peace!
• May suki card ka na sa Mini-Stop at sa 7-11 sa bulk order mo ng kape, extra joss, o Samurai (bilang pagpupugay kay Papa Jack).
• Kaugnay ng naunang nabanggit, kape at energy drink na ang nananalaytay sa dugo mo. Kaya kapag naco-confine ka sa ospital, kape at Samurai na ang laman ng dextrose mo.
• Tinatahulan ka na ng aso niyo.
• Hindi ka na sanay umebs sa CR niyo sa bahay.
• May koleksiyon ka na ng ticket ng bus at resibo ng convenience stores sa bag mo, parang tex lang, kino-collect!
• Una mong nalaman na namatay na si Michael Jackson dahil sa tulong ng Yahoo! At Google pero huli mo ng nalaman na namatay na pala si Sir Douglas Quijano ng GMA 7, o malamang hindi mo na kilala yun.
• Kilalang-kilala mo si Papa Jack at pinangarap mo din na mag-confess sa wild confessions pero hindi pwede dahil wala namang programa si Papa Jack tuwing day-off mo.
• Kabisado mo na ang kantang ‘The Climb’ dahil yun ang theme song ng campaign nio para ma-reach ang quota.
• Nagpapasalamat ka sa management ng MRT dahil 24 hrs na sila. Makakatipid ka kesa mag-fx.
• Wala ka ng panahon labhan ang lanyard mo (a.k.a. ID lace)
• Hindi mo na alam kung anung isusuot mo tuwing papasok dahil baka kabisado na ng mga officemate mo na tatlo lang ang pantaloon mo.
• Nakatambak na lang ang payslip mo sa bahay, kaya nagpapasalamat ka naging online na ang pag-view ng payslip.
• Kabisado mo na kung pang-ilan ang mga songs mo sa MP4 player mo.
• Galit ka sa mga bata sa inyo dahil ang iingay nila. Hindi ka makatulog.
• Hindi ka natutuwa kapag nag-aanounce ang Malacañan ng holiday. Hindi ka naman apektado.
• Wala ka ng time magpagupit.
• Sanay ka ng matulog ng nakaupo, o kahit sa ilalim ng post mo.
• Araw-araw kang online sa facebook at yahoo.
• Hindi mo na nasusulit ang unlimited text.
• Ikaw ang nagbabayd ng kuryente kahit ang totoo eh bihira ka na lang gumamit.
• Narealize mong malaki na pala ang pamangkin mo, at may anak nap ala ang pusa niyo.
• Isa ka sa mga matiyagang naghihintay sa mahabang linya sa ATM machine tuwing kinsenas at katapusan.
• Nag-iinuman kayo, ang aga-aga!
• Hindi mo na kilala ang mga bagong artista.
• Nasira na ang ngipin mo kakangata ng kornik at mani sa post mo.
• Mawala na ang lahat wag lang ang ELID mo. Tiyak, may penalty!
• Hindi mo na naaabutan ang pamilya mo sa bahay. Aalis ka, wala pa sila, uuwi ka, wala na sila. Hay buhay!
• Kahit kundoktor, ine-english mo!
• Hindi ka pahuhuli na manuod ng Harry Potter.
• May collection ka ng jacket sa bahay nio.
• Hinuhugasan mo ba ang tumbler mo o niluluglugan lang?
• May asin, ketchup, at asukal ka ng Joliibee at McDo sa post mo.
• Isa ka sa mga unang nakanood ng popular na Careless Whisper video.
• Malaki at mabigat na ang eyebags mo. Maputla ka na rin at parang laging lutang (bangag!)
• May sarili kang folder ng movies at MP4 sa PC mo.
• Di lang miminsan kang nakatulog sa pantry.
• Hindi ka na tinatanong ng kunduktor kung saan ka bababa. Binibigay na sayo agad ang ticket.
• Marami kang disposable spoon, fork, at pati na rin Nissin Cup Noodles na nakatambay sa locker mo.
• Nagtatago ka sa officemate mong mahilig mangutang.

Haizt, madami pa sanang iba. Pero antok na antok na talaga ako. Matutulog lang ako sa ilalim ng post ko. \m/

Gloc 9’s Upuan

Kayo po na naka upo
Subukan nyo namang tumayo
At baka matanaw
At baka matanaw ninyo
Ang tunay na kalagayan ko

Tao po nandyan po ba kayo sa loob ng
Malaking bahay at malawak na bakuran
Mataas na pader pinapaligiran
At naka pilang mga mamahaling sasakyan
Mga bantay na laging bulong ng bulong
Wala namang kasal pero marami ang naka barong
Lumakas man ang ulan ay walang butas ang bubong
Mga plato’t kutsara na hindi kilala ang tutong
Ang kanin ay sing puti ng gatas na nasa kahon
At kahit na hindi pasko sa lamesa ay may hamon
Ang sarap sigurong manirahan sa bahay na ganyan
Sabi pa nila ay dito mo rin matatagpuan
Ang tao na nagmamay ari ng isang upuan
Na pag may pagkakataoy pinag aagawan
Kaya naman hindi nya pinakakawalan
Kung makikita ko lamang sya ay aking sisigawan ng

Kayo po na naka upo
Subukan nyo namang tumayo
At baka matanaw
At baka matanaw ninyo
Ang tunay na kalagayan ko

Mawalang galang na po sa taong nakaupo
Alam nyo bang pantakal ng bigas namin ay di puno
Ang dingding ng bahay namin ay pinagtagpi tagping yero
Sa gabi ay sobrang init na tumutunaw ng yelo
Na di kayang bilhin upang ilagay sa inumin
Pinakulong tubig sa lumang takureng uling uling
Gamit ang panggatong na inanod lamang sa estero
Na nagsisilbing kusina sa umagay aming banyo
Ang aking inay na may kayamanang isang kaldero
Na nagagamit lang pag ang aking ama ay sumweldo
Pero kulang na kulang parin ulam na toyo’t asin
Ang singkwenta pesos sa maghapoy pagkakasyahin
Di ko alam kung talagang maramingharang
O mataas lang ang bakod o nagbubulag bulagan
Lamang po kayo kahit sa dami ng pera nyo
Walang doktor na makapagpapalinaw ng mata nyo
Kaya

Huwag kang masyadong halata
Bato bato sa langit
Ang tamaay huwag magalit
Bato bato bato sa langit
Ang tamaan ay
Huwag masyadong halata
Huwag kang masyadong halata

—-> So phenomenal!!!

Haizt…totoo naman diba? Sa bansang toh, kung hindi ka mayamang-mayaman, mahirap na mahirap ka naman. Patuloy nating inihahabla at tinutugis ang mga mahihirap na napipilitang magnakaw para lamang may mailaman sa kumakalam na sikmura. Ngunit sinasamba naman natin ang mga big-time na magnanakaw sa ating lipunan. Tsk, tsk. Kaasar.

Gloc9, Isa kang makabagong Rizal. Tulad ni Bob Ong na gumagamit ng ibang paraan para maipahayag ang nararamdaman, ang kalagayan ng bawat Pilipino, mayaman man o mahirap.

Masakit man isipin, katotohanang sinasabi ko sa inyo, na tila wala ng pag-asa ang bansang ito. Hindi pa man isinisilang ang magiging anak mo, baon na siya sa utang ng Pilipinas.