Sa mga hagdan ng MRT Ortigas station

Standard

Medyo seryoso ako ngayon. Eto yata ang epekto ng hindi naghahapunan eh. Tsk, tsk.

Ngayon ko lang ulit siya nakita. Dahil na rin siguro sa naaliw ako sa convenience na ibinibigay ng fx saken. Na ibinababa ako malapit na mismo sa opisina, hindi na ako maglalakad pa ng malayo at tatakbo kung late ako.

Minsanan ko lang siya matiyempuhan sa Ortigas station. Pero hindi nagbabago yung itsura niya. Malungkot at mababakas mo na hirap na hirap na siya. Hindi mapapawi ng bagong laruan o treat sa Jollibee yung sakit at lungkot na nararamdaman niya.

Yung bata. Hindi ko alam kung lalake o babae siya. One thing is for sure. May sakit siya. At hindi lang ito basta lagnat o sipon. Kakaiba siya sa mga batang nakikita kong namamalimos sa mga MRT stations. Dahil hindi lang siya namamalimos para may makain o ano. Nanghihingi siya para mabuhay–para madugtungan pa ang buhay niya.

Minsan nga lalo pa akong naaawa sa bata. Kasi pinagkakakitaan na lang siya. Sorry pero ito ang nakikita ko.

Lagi siyang buhat nung lalake. Hindi ko alam kung tatay niya yun o ano. Tapos may lata sa harap nila. Limos. Barya? Ano maitutulong nun?

May hydrocephalus ang bata. Hindi ko alam kung kailan pa, o hanggang kailan na lang siya. Tsk, tsk.

Kung talagang gusto nilang mapabuti ang bata, bakit hindi sila lumapit sa mga organizations na talagang ang advocacy eh tumulong sa mga may hydrocephalus?

Biktima na nga siya ng sakit na yun, biktima pa siya ng karahasan. Hindi sapat ang mga baryang inililimos sa bata para madugtungan pa ang buhya niya.

Advertisements

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s