Nagkita na naman kami…

Standard

Matagal-tagal na rin mula ng huli ko siyang makita. Hindi ko alam kung nakita niya ako o natatandaan niya pa ako. Sa dinami-dami ng dumadaan, tumitingin at naaawa sa kanya araw-araw, hindi ko alam kung naging espesyal ba ako sa kanya. Pero siya, hindi ko makakalimutan.

Masakit man sabihin, mukhang ginagamit lang siya ng taong humahawak sa kanya. Kung magulang man niya yun (malamang hindi!) dapat matagal na siyang inilapit sa mga non-government organizations para maagapan yung sakit niya. Pero sa nakikita ko, pinagkakakitaan lang siya…

Barya, at kahit ang maraming-maraming barya ay hindi makatutulong sa kanya para gumaan ang pakiramdam niya. Habang patuloy siyang ginagamit sa makasariling hangarin, patuloy din naman ang paglala ng kalagayan niya.

Hindi ako kailanman naglaglag ng barya para sa kanya. Hindi dahil sa hindi ako naaawa sa kanya, o matigas ang puso ko, kundi dahil alam ko, at nararamdaman ko na hindi rin naman talaga sa kanya mapupunta ang pagmamagandang-loob ko.

Warning buzzer na, ayoko na ulit siya makita. Sa Shaw Blvd. na lang ako bababa.

Advertisements

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s