Sa ilalim ng Kamuning…

Standard

Masaya kaming nagkukuwentuhan noon ng isang kaibigan lulan ng isang taxi.

Pag U-turn namin saEton Centris, napadako ang aking paningin sa kaharap naming jeep.

Isang batang lalaki, marungis at walang pang-itaas ang nakaupo sa estribo ng jeep at tila hiyang na hiyang sa pagsinghot ng RUGBY…

“Hala ka!” Napabulalas ako. “Tingnan mo yung bata!”

Halos sigawan ko na yung kaibigan ko. “Lantaran ah,” Sabi niya.

Dedma at walang pakialam. Yan ang nakita kong damdamin sa mga mukha ng mga taong lulan ng nasabing jeep.

“Tamo sila oh! wala lang…!!!” Naiirita kong sabi.

Nakiusisa na rin si manong drayber. “Hindi talaga nila pakikialaman niyan. Takot sila, baka saktan sila niyan.”

“Ganun po ba? Wala po bang pulis?”

“Madalas nga sinasadya na niyang mga batang yan na magpakita at mahuli para dalhin na sila sa DSWD. Ikaw ba naman ang magpalabuy-laboy at walang makain e mas gugustuhin mo pang umalis.”

“TAMAAAAAAAH..!” Pabiro naming sabi ng kaibigan ko.

Sa loob ko, ay kalungkutan sa mga batang walang kasalanan, biktima ng kahirapan at kakulangan sa kaalaman. Ayokong laging ituro ang lahat sa pamahalaan, ikaw, ano ang ginagawa mo sa lipunan? Sa mga taong nakasakay sa jeep nung pagkakataong iyon, mayroon bang nagmalasakit? Wala, yun ang masakit.

Advertisements

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s