Matira, Matibay!

Standard

Isa akong tagapagsulong ng karapatan ng kabataan. Karahasang pisikal, emosyonal, maging berbal ay ipinagbabawal. Sa loob n gaming tahanan ay pinananatilli ang kapayapaan at pagmamahalan. Ngunit sa aking paglabas ay ang hubad na katotohanan.

Lumabas ako isang umaga. Bagong ligo, mabango, masigasig at punong-puno ng pag-asa. Sa aking paglalakad, nadaanan ko ang isang batang pinaliliguan ng kanyang ina sa labas. Malakas ang hagulhol ng bata, malayo pa lang ay dinig ko na. Akala ko’y nilalamig siya. Sabay sigaw ng kanyang ina, “Ayan, sige, putang ina ka, ang kulet mo!” ngayon alam ko na kung bakit naiyak siya, kaya pala.

Napadaan ako sa basketball court sa may amin. Kung saan isang kumpol na magkukumare ang hindi mo maistorbo sa pakikinig at pagmamarka sa mga numerong nabanggit sa pagbi-bingo. May mga batang naglalaro sa paligid nila. Mga nakahubad, at may natuyong uhog sa pisngi. Palibhasa’y mga bata, hindi maiwasang magkasakitan at may mag-iyakan. Hagulhol na sa pag-iyak ang bata habang kinakalabit ang kanyang ina na lubhang abala at walang narinig. Kawawang bata. Ayun, napagod lang siya at nanahimik na.

Naglalaro pa rin sa aking isipan ang eksenang iyon ng may nakasalubong akong dalawang batang lalaki, na marahil ay parehong nasa limang taong gulang. May bitbit silang malit na palanggana, na may lamang mais na nilaga. Hindi ko na sila natanong kung magkano, sapagkat abala sila sa pagkukuwentuhan. Wala sa loob nila ang pagtitinda ng mais. Bata pa kasi. Dapat sana’y Masaya silang naglalaro at pumapasok sa paaralan.

Hindi kami mayaman, at hindi rin naman ganun kahirap. Sabi nga nila, “sakto lang”. Ngunit hindi ko naranasang magtinda ng kung anu-ano para mabuhay. Wala rin akong matandaan na naglaro ako ng walang damit, ayaw na ayaw ko pa nga nun na naka-paa kahit na naglalaro ng tumbang preso. Hindi rin nagbi-bingo ang mga magulang ko at wala silang bisyo. Lagi nga lang silang wala sa bahay para magtrabaho. Masuwerte pa rin ako.

Mas unang natututunan ng mga bata sa amin ang magmura, kesa mga salita ng pagmamahal o paggalang. Bihira na lang ang mga bata na alam ang ‘po’ at ‘opo’ at malas na lang kapag araw-araw silang naglalaro sa labas kasama ang mga batang palamura. Pagkalao’y makakalimutan na nila ang salita ng paggalang.

Pinangarap ko ring makaalis sa lugar namin. Pero dun na yata ako mamamatay. (Wag lang sana akong patayin ng mga holdaper dun, haha.) Sa lugar naming na walang paggalang sa mga kapitbahay. Pati pintuan ng kapitbahay ay gagawing palikuran kapag nag-inuman ang mga lasenggo sa daan. Aangkinin pa ang daan para maging session ng inuman. Kapag may party, haharangan din ang buong iskinita na akala mo ay narentahan.

Kawawa ka pag napagtripan. Marami na akong kilala na nasaksak dahil napagtripan at suwerteng nabuhay. At meron ding minalas at namatay. Tsk, tsk.
Takot ang mga pulis. Sala-salabat ang iskinitang pwedeng pagtaguan ng mga kriminal. Pag nasundan mo ang mga salarin at na-trap ka sa lugar nila, malas mo lang, patay ka.

Wala na silang takot. Totoong pasama na nang pasama ang mundong ito.

Advertisements

2 responses »

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s