Intertropical Convergence Zone =D

Standard

Munti pa man akong bata. Hindi na ako naging masaya sa ulan.

Masaya akong nakikipaglaro noon sa aking mga kaibigan sa ilalim ng araw. Kumulimlim. Hindi namin iyon pinansin. Hanggang sa unti-unti nang pumatak ang ulan. Isa-isa na ring tinawag ang mga kalaro ko ng kanilang mga magulang.

At…

Malungkot na akong umuwi.

Sa loob ng bahay ako’y batong-bato. Tulog sila lolo’t lola, samantalang ako’y nakatanga sa bukas na pintuan, pinanonood ang mga batang nagtatampisaw sa ulan.

“Habulin mo ako!” Sigaw ni Angelo sa isa pa naming kalaro na si Apple. Tinutukso naming silang loveteam.

“Wag na wag kang lalabas. Wag kang maligo sa ulan. Magkakasakit ka lang.”
Iyan ang mahigpit na bilin ni lola. Pag sinuway ko, tiyak may malutong na palo. Kaya ayun. Nakukuntento na lang sa tilamsik ng ulan mula sa bukas na pintuan.

Palakas na ng palakas ang ulan. Unti-unti na ding bumabaha. Bahain pa naman ang lugar naming sa Kalookan. Yung malapit sa Malabon at Navotas. Ay grabe dun! Konting ulan lang, hanggang tuhod na ang baha!

Nawalan na ako ng pag-asa. Nagliliparan na ang mga bubong. Mukhang hanggang gabi na ito. Napurnada pa ang patintero namin.
At ang pinakamalala na mangyari sa mga ganitong pag-ulan? Yung tinatawag na, black out.

Malamok, madilim, malamig, at nakakatakot. Bilang bata, iyan ang naiisip ko tuwing umuulan at walang kuryente. Grabe. Ang hirap talaga pag ikaw lang ang bata sa bahay. Walang kapatid, walang kalaro, in short, nganga.

Bumalik ang mga ala-ala kong ito kanina lamang, nang inabutan kami ng ulan sa may St. Luke’s Hospital sa Quezon City kung saan ay dun kami nagtatanghalian sa di kalayuan. Mabuti na lang at nakabili na ako ng payong. Kahit papaano may panlaban ako sa kanya.

Malungkot kapag umuulan at mag-isa. Parang larawan ng isang trahedya na kailangang sagupain ng isang mandirigma. Di ka makakaiwas, di ka makakatakas. Bawat patak ng ulan ay siguradong tatamaan ka.

Maliit lang ang payong ko. Pang-single lang kumbaga. Pero tinitiyak ko sa iyo, kapag nakilala na kita, bibili ako ng payong, ung pangdalawa. =D

Advertisements

One response »

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s