Category Archives: pamilya

One last day…

Standard

Looks like the weather weeps with me (or with Madam Cory?) I dunno.

It’s my last day at the office and I tried to be happy for them to bounce back the positive energy. And I can feel from them that they will truly miss a person like me. (who am I BTW? Harhar)

I received a SpongeBob stuffed toy from one of my closest friends on our team. I was kinda overwhelmed than sad, because I feel the love, plus the effort. I really appreciate that.

My first KFC snackbox, and strawberry banana krushers, a goodbye treat from one of my ‘ate’s’ at the office. I almost took a picture of it. So even though I didn’t keep the box of it, I can still keep the memories of it to be treasured and remembered.

I really don’t want moments like these—goodbyes.

I will really miss them all. The laughter, the tears, the struggle, and even the most stressful moments that we’ve encountered in the office. The never ending talks and chats, and our rebuts and comments from the so-so persons in the office (well, I think that’s a natural scenario). The different styles that we invent just to steal a nap, how we escape from tiring tasks and requests, duh, I will really miss those parts.

Well. All will grow, change and must move on. So do I. I will really miss you comrades!

As for now, goodbye seems to be the hardest word. But I’m still here. Alive and kicking. I just transferred, but I still persists.

Advertisements

ansarap maging bakla este bata!

Standard

Pumunta samin si Carlo nung araw nay un. Kanina ko pa nga siya hinihintay kaya parang medyo naasar ako. Lalo pa naman kaming inasar ng mga kapatid ko at pinsan ko. Haay, mga bata talaga.

Half brothers ko lang sila. Si Jethro yung sumunod sa akin, 10 years old. Si Jason naman ang biik este, bunso naming, kana-nine lang niya last January 6. Wala kaming handa. Wag na kayo magdemand. Si Cedric naman, ang pinsan kong lalaki, kate-ten niya lang nung January 11. Haha, sorry kayo, may handa…hahaha..!! May kapatid si Cedric, si Chantal na 12 years old na.

ang mga pogiPinanonood namin sila ni Carlo habang naglalaro. Ang iingay talaga nila. Kaya minsan hindi niyo ko masisisi kung masigawan ko sila dahil hindi ako makatulog. Nakakatakot lang, kasi mga stuffed toys nilalaro nila imbis na ung bakugan…tsk, tsk…

Natatawa na lang kami ng boyfriend ko. Sabi ko nga, “tamo sila oh, ansasaya nila.” Sagot naman yun agad, “yaan mo, gagawa din tayo niyan.” Siyempre binatukan ko siya, akala niya huh? Makakaisa siya saken?! Hmpf!

Ansarap maging bata. Wala kang pinoproblema. Kapag maysakit ka, dumaing ka lang, dadalhin ka na sa pedia. Kapag may gusto ka, ituro mo lang, kapag naman may pera sigurado namang ibibili ka ng parents mo eh.

Mabuti pa sila. Nakakainggit talaga. Haha. Mainggit daw ba? Nanghihinayang kasi ako sa mga panahon na bata pa ko. Ni hindi ko man lang nakita yung tatay ko. Hindi ko siya kilala, at wala na akong balak pang hanapin siya. Para saan pa? Nakatapos na ako ng pag-aaral, may trabaho na ako. Ano pang gagawin niya sa buhay ko? Ibibili ako ng lobo? Ng ice cream kaya? Wala na, wala na.

Iniisip ko nga kung hinanap niya ko. Anjan naman ang Wish Ko Lang at ang Sana’y Muling Makapiling. Kung gusto niya talaga akong makita pwede naman siyang pumunta sa ABS-CBN o kaya sa GMA, sikat naman ako eh, madali na lang yun. Haha.

Anyweiz, back to the topic. Masaya ako sa kapalaran ng maga kapatid ko at ng mga pinsan ko. Kumpleto ang pamilya nila, naibibigay ang mga pangangailangan nila, nakakapag-aral sila, at wala silang mga sakit. Sa lahat ng mga bagay nay un, masaya na ako, lalo pa’t mang-aawit sila.